2011 11 10 Imi-n-Tanoute

Posted by on 10 november 2011

Datum

do.10.nov.11

Bestemming

Imi-n-Tanoute (MA)

Hoogte

920 m

Route

Marrakech, Oudaya , Chichaoua, Imi-n-Tanoute.

Dagscore

Afstand

Rijtijd

Snelheden

Hoogte

Lichaam

Dag

Totaal

Dag

Effectief

Gem.

Gem. (eff.)

Max

Hoogtemeters

Gem. Hartslag

Max

Calorieën

120

5.271

7:24

5:48

16,2

20,3

52

1031

131

170

5557

 

Chris, John en Kate zijn gisteravond wezen stappen en de heren hebben bij thuiskomst schijnbaar nogal lawaai gemaakt. Ik heb er niets van gehoord. John was de hele avond in zijn nopjes, waarschijnlijk omdat hij de excursie nog niet had betaald en dacht ermee weg te komen. Helaas bleek bij thuiskomst, ver na middernacht, een ontevreden organisator op hem (en Kate) te wachten. John is voor het ontbijt al verdwenen naar het vliegveld, en ik betwijfel of Marokko hem ooit nog terugziet. Met John, Kate en ik vandaag verdwenen heeft Chris vanavond de herberg voor zichzelf.

Half twaalf en de fietskaravaan zet zich weer in beweging. Drie dagen Marrakech en ik heb er amper een foto gemaakt. Het is me er veel te toeristisch, en er zijn mooiere medina te vinden. Dat kan niet gezegd worden van de weg naar Chichaoua, want de route is zo als vlak, begint met strak asfalt en er blaast een klein windje in de rug. Pas na een uur verruil ik de euforie voor een normaal tempo.

De weg loopt 75 kilometers naar het westen, en hoe verder van Marrakech hoe slechter de gesteldheid. Na een uur ben ik de veilige vluchtstrook kwijt, en tref ik vaker rammelasfalt en lange stukken met scheuren. Links van me lonken de uitlopertjes van de Atlas-keten, rechts rolt steeds verder een dorre vlakte uit.

In Oudaya komt er een jonge puber op de fiets poolshoogte nemen, en te oordelen aan zijn gebiedende stem en strakke blik is zijn goedaardigheid niet gegarandeerd. Veel Frans spreekt hij niet, maar het woord ‘manger’ weet ik wel te herkennen. Hij wijst op zijn buik. Wel, je hebt net drie dagen feest gehad, waarbij zelfs de wezen en behoeftigen aan hun trekken hebben horen te komen. Oja, daar had hij niet aan gedacht, en hij taait af. Harrie.

Ook de Marokkaanse insecten bezorgen me vandaag last. Zo heb ik last van vliegen die kilometers met me meevliegen, maar onaangenaam getroffen word ik pas door een steekvlieg. Die weet in mijn fietsbroek te kruipen en zet het – claustrofobisch als hij blijkt – op een venijnig prikken. Ik weet niet hoe snel ik de fiets moet stoppen en mijn broek naar beneden te trekken. Het is maar goed dat er juist even geen verkeer in zicht is.

In Chichaoua buigt de N8 af naar het zuiden, recht op de bergen af. Morgen heb ik twee passen te nemen, de eerste van 1.700 meter. Via gemeen vals plat word ik vandaag al een beetje op de hoogte gebracht. Ondanks dat de kruissnelheid hiermee verder inzakt zie ik de aankomst in Imi-n-Tanoute nog steeds vroeg tegemoet. Twintig kilometer voor de aankomst kan ik helaas een streep zetten door inchecken om zes uur. Opnieuw is de achterband getroffen door een lek, en zwalkend parkeer ik de Seiran in de schaduw van een groot verkeersbord. Chips.

Een kleine scherf metaal blijkt opnieuw de boosdoener, maar ditmaal weet ik hem wel te vinden en verwijderen. Ik heb het me hiervoor makkelijk gemaakt door de buiten- en binnenband bij het ventiel te markeren, zodat ik exact de locatie van het mespuntje weet te vinden. En netjes uitgelijnd weer gemonteerd zal de plakker een eventueel achtergebleven stukje moeten kunnen weerstaan. Nog even en banden plakken gaat een hobby worden.

Ondanks de drie kwartier vertraging ben ik keurig op tijd in Imi, dat tegen de berghelling gebouwd is. De stad heeft drie hotels, waarvan er twee gesloten blijken. Meerdere ondernemers grijpen de feestdagen aan voor een familiebezoek, waardoor sommige tenten wel een week gesloten kunnen blijven. In het enige geopende hotel kost een kleine doch nette kamer 50 dirham (€ 4,50), inclusief een warme douche. Het is een drukte in de stad, en te oordelen aan tromgeroffel in diverse straten maakt men zich op voor een avondje feesten.

Ik heb de halve stad doorgelopen, maar ondanks levendige marktjes en een keur aan winkels zijn de restaurantjes op één hand te tellen. Bij gebrek aan een kippengriller zoek ik mijn toevlucht in een tentje dat amper okselfris te noemen is. Er staan twee pannen op het vuur, en een bord kleine bonen in iets dat smaakt naar tomatensaus wordt mijn maal. En verrassend, met een groot stuk versgebakken brood erbij vult het de maag. Ook onverwacht is een meneer gehuld in donkere geitenhuiden en een zwart geschilderd gezicht. Met een stuk bot tikt hij mij en anderen op het hoofd ten einde ons een positieve schrik aan te jagen en wat geld op te halen. Het lijkt onderdeel van het feest van vanavond.

Besteed de avond met het lezen van de wegenkaart, de dagelijkse schrijftaak en het aanschouwen van een Pagani Zonda F ergens op een verlaten vliegveld in Engeland. De 120 kilometers van vandaag gingen van een leien dakje, kijken hoe ik er morgenavond aan toe ben. Lig er om half twaalf in.

Powered by GPSies.com · Developed by Bikes.org.uk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *