2011 11 13 Tiznit

Posted by on 13 november 2011

Datum

zo.13.nov.11

Bestemming

Tiznit (MA)

Hoogte

250 m

Route

Aït Melloul, Tiznit.

Dagscore

Afstand

Rijtijd

Snelheden

Hoogte

Lichaam

Dag

Totaal

Dag

Effectief

Gem.

Gem. (eff.)

Max

Hoogtemeters

Gem. Hartslag

Max

Calorieën

82

5.489

5:34

4:26

14,7

18,3

46

511

134

163

3480

 

Half tien, drie uurtjes nachtrust en toch maar uit de veren. De koorts is verdwenen, al doorloopt het omeletje veel te vlot het spijsverteringssysteem. Daar kunnen nooit alle voedingsstoffen zijn uitgehaald die erin zitten.

Om half twaalf ben ik klaar voor de 80 vlakke kilometers naar Tiznit. De gekromde receptionist wil me met plezier de beste route de stad uit uitleggen, maar wordt hierin onderbroken door een oudere meneer op het terras die zit te luistervinken. Hij springt op, plaats zich op de voorgrond en wijst me een betere weg. Kleding en lichaamshouding verraden dat zijn sociale status een duidelijk hogere is. Spijtig genoeg loopt zijn volwassenheid hierop sterk achter. Als hij zijn zegje gedaan heeft fluistert mijn fietscollega dat ik vooral niet moet vergeten te trouwen. Tja, in de hemel zijn rein gemaakte echtgenotes. Er zal nog even geduld betracht moeten worden.

De weg naar Tiznit is helemaal top. Glad asfalt, niet teveel verkeer en vooral een harde wind in mijn rug doen me met 25 tot 30 kilometers in het uur voortsnellen. Stop alleen voor de inname van slokken cola en water, en dan snel weer verder. Guelmim is eigenlijk de rustplaats van morgen, maar in dit tempo zou ik dat vandaag nog kunnen halen als er geen bergpas van 1.000 meter tussen gelegen had. Desalniettemin, laat ik in Tiznit van het vroege uur gebruik maken de kleren te wassen en de blog van afgelopen week alvast voor te bereiden op publicatie.

Opvallend vandaag is de stoet van medereizigers. Zo komt er een Nederlandse brandweerwagen voorbij gereden, en een bestelbus van een organisatie die fietsreizen organiseert. Ook passeren de nodige Franse campers. Geheel onlogisch is dit niet: De N1 is vanaf Agadir de enige goede weg in Westelijk Afrika die naar het zuiden gaat. Nog even en links van mij zal de Sahara zich over duizenden kilometers uitstrekken zonder een spoor van asfalt. Koel.

Vanaf kilometerpaal 45 slaat de stemming om. Eerst gaat de wind draaien waardoor ik vijf kilometer verderop dezelfde storm probeer te trotseren die me juist nog zo vriendelijk gezind was. Mijn snelheid zakt terug naar een kilometertje of tien, waardoor ook meer aandacht naar achteropkomend verkeer moet uitgaan. Nu ook mijn vluchtstrook is verdwenen wordt de stemming er snel slechter op, om helemaal een dieptepunt te bereiken wanneer de donkere wolken geen mist of regen blijken te zijn maar opgestoven zand. Heel fijn zand, zoals snel blijkt. Al snel prikkelt het mijn ogen, kraken mijn tanden en voelt de keel als schuurpapier. Op het internet had ik al waarschuwingen gelezen, en dat de beste remedie bestaat uit een dunne doek om je hoofd en het dragen van een skibril. Laat ik die nu net vergeten zijn in te pakken toen ik van huis ging.

Het aftellen naar Tiznit gaat nu uiterst langzaam, en de misère wordt alleen doorbroken door een bestelbus vol jongemannen die me al applaudisserend opwachten. Ik druk vele handen, krijg zelfs een kus op mijn voorhoofd en ga met de uitgelaten groep op de foto. Ik laat het allemaal over me heen komen en voel me overmand door een enorme vermoeidheid. Die wordt een paar kilometer verderop onderschreven door een stuurfout waardoor de Seiran op een randje asfalt uit het evenwicht slaat en ik het onderspit moet delven. Een paar schrammen op de scheenbenen en een afgebroken snelheidsmeter dragen niet bij aan de feestvreugde. Waar moet het heen met de Fietskaravaan als een beetje wind en zand al teveel lijkt?

Tiznit is een keurig oord. Er is me geadviseerd te overnachten in het Idou-hotel, maar dat oogt wel erg upperclass, al is de 45 euro dan nog een relatief goedkoopje. Aan de overkant van de straat bevindt zich het tweede advies, en hotel Paris heeft keurige kamers, internet en lauw water. Pas na de douche en anderhalve liter melk begin ik me weer een beetje mens te voelen, en ook een beetje ziek en gaar.

Slaap twee uur lang bij voor ik me gedwongen voel tot de missie kleren wassen. Dat gebeurt traditioneel op de sabbat, maar ook vandaag blijkt het niet mogelijk een emmer te lenen voor het doen van een sopje. Tijdens Den Haag – Den Haag kwam ik erachter hoe handig het is diverse maten rubber waterstoppen bij je te hebben, en bij gebrek hieraan geef ik in de medina een zak riekende kledij af bij de wasserette. Voor de 30 dirham hoef je het niet te laten, wel voor de afspraken die je er kan maken. Hoewel we duidelijk afspreken dat het over een uur klaar is blijkt dan de winkel gesloten. Mm.

In dat uur is het bij de kapper een ontspannen boel. Een leeftijdgenoot keurt de nieuwe coupe van zijn jonge zoontje. Hij heeft ook nog een dochter, en groter zal zijn gezin ook niet worden. Veel te duur. Het publieke onderwijs vindt hij ondermaats, en alleen al de kosten voor de privéschool bedragen 2.000 euro per jaar per kind. Dat is niet op te hoesten in een gezin met vijf of zes kinderen. De kapper knikt bevestigend. Hij heeft een dochtertje van twee, en veel meer kinderen zullen jij en zijn vrouw niet op aarde gaan zetten.

Of iedereen de voordelen voor de samenleving ervan inziet om de bevolkingsomvang te stabiliseren is nog maar de vraag. De helft van de Marokkaanse bevolking is jonger dan 35, en de feromonen tieren welig. Wachtend op mijn verse was maak ik een ronde langs de metershoge buitenmuur van de medina. Die is opgetrokken uit stenen en leem, en zo te zien nog recent voorzien van een verse laag. Achter de kantelen bevindt zich de richel waar boogmannen kunnen staan, al zal de laatste pijl hier lang geleden afgeschoten zijn.

De straat is schamel verlicht en stil, af en toe onderbroken door een minimarktje of een kapper. Bij een belhuis wachten binnen twee jonge meiden, die me spontaan teruggroeten. Twee deuren verderop bevindt zich een tweede belhuis, en de jongeling bij de deur doet zijn uiterste best me binnen kennis te laten maken met twee andere meiden. Ik dank hem hartelijk en loop door, tot hoorbare teleurstelling van de dames. Uit het eerste belhuis zijn de twee inmiddels ook naar buiten komen lopen, wellicht uitkijkend naar een mogelijkheid hun Engels te oefenen of zich te informeren over toepen of bamzaaien. Oh behave!

Terug in de veilige haven waag ik me aan mijn allereerste tanjin, de Marokkaanse ovenschotel. Het is een aardewerken schotel met kegelvormige hoed die op een houtskoolvuurtje gaar pruttelt. Mijn keuze heeft gekruid lamsgehakt met tomaat en een ei, en de smaak kan me vooralsnog niet bekoren. Wellicht nog eens proberen als het lijf beter op orde is.

Lig er tegen twaalven in, en rijp voor de sloop. Zelfs een redelijke maat kakkerlak die de kamervloer komt inspecteren kan me niet aanzetten tot een klopjacht. Hoezeer ik reisdagen nodig heb zal ik morgen hier blijven om het lichaam de kans te geven te herstellen. Afgezien van gerommel in maag en darmen lijkt er niks ernstigs aan de hand.

Powered by GPSies.com · Developed by Bikes.org.uk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *