2011 11 18 Sidi Akhfennir

Posted by on 18 november 2011

Datum

vr.18.nov.11

Bestemming

Sidi Akhfennir (MA)

Hoogte

15 m

Route

Tan-Tan, El Ouatia (Tan-Tan Plage), Sidi Akhfennir.

Dagscore

Afstand

Rijtijd

Snelheden

Hoogte

Lichaam

Dag

Totaal

Dag

Effectief

Gem.

Gem. (eff.)

Max

Hoogtemeters

Gem. Hartslag

Max

Calorieën

112

5.854

7:16

5:58

15,4

18,5

57

632

120

138

4512

 

Goede nachtrust gekend en sta om half tien naast het bed. In het restaurant beneden lijkt men ook juist ontwaakt. Ik eet er een ontbijtje met een verse croissant, prima stokbrood en een schamel puntje analoogkaas. Mijn hoop dat de router hier wel een internetverbinding heeft blijkt ijdel, en van schrijven onder het genot van koppen koffie komt evenmin wat. Ik moet een voortdurend gevecht leveren tegen de vliegen en blaas zo snel mogelijk de aftocht.

Met twee ijskoude flessen water en een grote fles cola zet ik om kwart over de twaalf de gang er in. Doelstelling is na 150 kilometers de tent op te zetten en morgen de tweede etappe naar Laâyoune te rijden. Veelbelovend begint dat niet als ik een stevige klim moet maken even buiten de stad.

Mm. Dat valt tegen. Wat zeg ik, wat een afknapper! De N1 loopt de eerste 25 kilometers pal naar het westen waarna ik de Atlantische Oceaan bereik. Daar buigt de weg af naar het zuidwesten, evenwijdig aan de kust. Het is alsof je door Scheveningen fietst, zij het met een boulevard van 1.100 kilometer lang. Hoewel vlak weet ik de kruissnelheid niet boven de 20 te krijgen. Al weken kijk ik uit naar deze sectie van de reis, en nu hier eenmaal aangekomen hinderen rammelasfalt en de stevige noordwestenwind me om meters te maken. Mm. Ik dacht dat de Harmattan uit het noordoosten zou blazen?

Het is rustig op straat. Gemiddeld eens per vijf minuten komt er een auto of vrachtwagen gepasseerd. Dat blijft evenwel uitkijken, want de smalle weg is potentieel gevaarlijk. Mocht een automobilist onverhoopt gedwongen zijn van het asfalt af te duiken dan resten hem twee wielen in de berm van gravel, en liggen drama’s op de loer. Opvallend in het verkeer zijn de aantallen campers. Steevast hebben ze Franse kentekenplaten.

In de berm staan af en toe afdrukken van fietsbanden, en ik begin me al te verheugen op het treffen van een collega-reiziger. Na vele kilometers blijkt het een oude man te wezen, een Marokkaan, die met een oude fiets aan de hand aan een onmogelijke wandeltocht bezig lijkt. In het voorbijgaan sta ik de laatste paar bananenschuimpjes aan hem af.

Nou Roskam, vraag ik mij een kilometer verderop af, wat een oneindige goedheid. Pas nu komt het bij me op dat een fles water (ik heb voldoende) of hulp voor de fiets wel een betere uiting van naastenliefde had kunnen zijn. Well done!

Links van me blik ik over de vlakte en bergjes aan de horizon. Meer begroeiing dan wat struikwerk is er niet op de stenige grond. Rechts hoor ik het constante suizen van de golven, al is de oceaan niet altijd goed in zicht. Uit de internetfora had ik vernomen dat er veel gevist werd, maar beelden van bonkige mannen die een ruwe houten sloep op het strand duwen kom je hier niet tegen. De moderne visser komt per brommer, luxewagen of zelfs camper en gooit zijn werphengel uit.

Tweemaal passeer ik vandaag een politiecontrole, en beide keren word ik gemaand halt te houden voor het noteren van de paspoortgegevens. Gisteravond had ik daarover behoorlijk de smoor in, maar vanmiddag laat ik het mij welgevallen. Bij het maken van een praatje word ik gewezen op een grote zak met zoete mandarijntjes, en voor ik opstap krijg ik er nog vele toegestopt. Dank, dank. Wellicht zijn ze gedoneerd door een chauffeur die geen sigaretten wilde meenemen.

Bij de laatste controlepost vraag ik langs mijn neus naar een restaurant, en zowaar blijkt Sidi Akhfennir ook een hotel te hebben. Nu mijn hoop op een tweedaagse rit naar Laâyoune de bodem is ingeslagen meld ik me bij de herberg van Yves en Samira. Geen van beiden is aanwezig, maar de hulpen in huis wijzen me de weg naar de kamer. Nette tent, westerse maatstaven.

En Franse prijzen. Door het huis hangt de geur van verse knoflook en andere kruiden. De bediende is dan ook verbaasd, wellicht zelfs verbolgen, wanneer ik informeer naar het beste restaurant in het dorp. Wel, hier uiteraard! Vervolgens moet ik tweemaal slikken, want het avondmaal blijkt 150 dirhammen te moeten kosten. Voor hen die ook weten te eten van 25 dirham is dat een enorme berg geld.

Oh, wat lekker. De kok en kokkin zetten me een driegangenmaal voor, te beginnen met een verse salade. Daarna wordt een vandaag gevangen vis getoond die in stukjes gesneden en gebakken wordt. Tezamen met groenten en gebakken aardappeltjes en flink wat kruiden is dat een godenmaal. Krijg er zelfs een paar glazen rosé bij geserveerd waardoor ik mij even waan in het fameuze Haagse restaurant Chez Doortje.

Christine (60+) is mijn tafeldame, en aanvankelijk is ze slecht te pas. Vanochtend op weg hier naartoe is ze bekeurt door de politie nadat ze een stopbord genegeerd had. Gepraat als brugman heeft ze, gehuild zelfs maar het mocht niet baten. Ze kreeg een prent van 70 euro, en dat de Marokkaanse automobilist achter haar eenzelfde bedrag mocht lappen deed de smart niet halveren. Boos is ze. Wel, ik informeer haar derhalve over de vele snelheidscontroles die ik gezien heb, en ze belooft haar haast te zullen temperen. En 120 op deze wegen, is dat niet vragen om ongelukken?

Christine is freelance fotograaf en schrijfster, en heeft een redelijk aantal reisboeken op haar naam staan. Ze is zeer bereisd en heeft tussen 1975 en ’90 in het Midden-Oosten gewoond. “I don’t like Arabs.” Daarmee verklaard ze ook de zo uiteenlopende sfeer die ik in stadjes aantref. “Tiznit is a Berber town, Guelmim is Arab.”

Omar is een dertiger en handelt in België in tweedehands auto’s bestemd voor export naar Afrika en Rusland. Vorig jaar heeft hij hier in het dorp een lapje grond gekocht om er een huis op te bouwen. Aanvankelijk had hij het werk aan een lokale aannemer uitbesteed, maar hij is zwaar ontevreden over de voortgang en kosten. “Mensen hier zijn lui en ongedisciplineerd.” Nu offert hij zijn vakantie eraan op en met vier werkmannen uit Agadir weet hij meters te maken. Omar is zeer goed geïnformeerd over Westerse bemoeienissen in de islamitische wereld, en we hebben een lang en goed gesprek over Geert Wilders en de meer wereldse zaken. En wist ik al dat de Westelijke Sahara waarschijnlijk ruim in de olie zit? Onlangs verbleven hier Franse olieboeren die bezig zijn met proefboringen.

2011 11 18: De route

Track Length: 112km
Altitude Range: 191m (Min Height: 3m ~ Max Height: 194m)
Total Climb: 322m | Total Descent: 359m
Address: Tan-Tan, Tan-Tan, Guelmim-Es Semara
Latitude: 28.4390319
Longitude: -11.1030268

Powered by GPSies.com · Developed by Bikes.org.uk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *