2011 11 20 Laâyoune

Posted by on 20 november 2011

Datum

zo.20.nov.11

Bestemming

Laâyoune.

Hoogte

75 m

Route

Tarfaya, Tah, Dawra, Laâyoune.

Dagscore

Afstand

Rijtijd

Snelheden

Hoogte

Lichaam

Dag

Totaal

Dag

Effectief

Gem.

Gem. (eff.)

Max

Hoogtemeters

Gem. Hartslag

Max

Calorieën

110

6.065

5:39

4:44

19,4

22,9

51

669

114

151

5143

 

Zondagmorgen in een dorpje aan de Afrikaanse westkust, op een flinke steenworp afstand van de Canarische Eilanden. Nu het café ontdaan is van alle voetbalfans van gisteravond is het moment gekomen de bezem er doorheen te halen. Fatima is druk in de weer met de kleedjes en de vloer, Mohammed maakt zijn professionele espressomachine gereed voor een nieuwe dag koffie zetten. Door de luidsprekers klinkt Marokkaanse popmuziek, en uw correspondent leest aan een tafeltje het laatste Hollandse nieuws.

Om half elf – half negen voor de Marokkaanse lezers – brengt een jongeman per brommer een zak stokbroden naar binnen, en serveert Fatima me een eenvoudig doch voedzaam ontbijt met een puntje smeerkaas en een goede bak koffie. Helaas voor haar zal ze geduldig moeten zijn voor het sprookje van 1001 nachten. De enige duifjes die ik vanochtend aantref is een moeder en haar twee jongen, tegen het raam van mijn slaapkamer.

Ik heb eigenlijk in het geheel geen haast me klaar te maken voor de rit van vandaag. Die dikke 100 kilometers zou ik zelfs moeten kunnen afleggen wanneer de wind opnieuw uit een ongunstig hoek blijkt te waaien. Aldus is het half twee eer ik een opgepakte Seiran ga starten.

Ergens halverwege de jaren zeventig (vorige eeuw, opa vertelt) waren de langspeelplaten uit de serie ‘Alle 13 goed’ populair in huize Roskam. Gevuld met een keur aan killers en fillers uit de popmuziek vertolkte ondermeer Demis Roussos zijn plaatselijke wereldhit ‘My friend the wind.’ Nu fietste Demis doorgaans slechts naar het cafetaria en de vaatchirurg, maar had hij ooit Tarfaya uit gefietst dan had hij zijn ode aan de wind met nog meer overgave gezongen. Geweldig, ik vlieg over de vlakte!

De snelheid door een goeddeels vlak terrein is voor een ligfiets geen probleem. Toch zijn er soms sporen dat ondanks de afwezigheid van obstructies er ongevallen plaatsvinden. Zomaar kunnen tientallen meters berm bezaaid liggen met stukjes oplegger of lading, en liggend op de oude (zand-)weg parallel aan het asfalt ontwaar ik de verkoolde resten van twee dromedarissen. Aangezien er even verderop auto-onderdelen liggen vermoed ik een fatale aanrijding waarbij de plotse aanwezigheid van honderden kilo’s dromi-vlees op de schoot de bestuurder deed wakker schrikken.

Van Eskimo’s is bekend dat ze liefst 42 verschillende woorden hebben voor ‘sneeuw’, en ik ben vandaag hard op weg een soortgelijke vocabulaire op te bouwen voor de kwaliteiten asfalt. Over het algemeen tref ik vandaag rammelasfalt in vele gradaties, al liggen er tussen Tah en Dawra zomaar 20 kilometer superbitumen. Met dezelfde inspanning ga ik er zomaar 1 a 2 kilometer sneller door rijden.

Tah en Dawra zijn respectievelijk halve en hele spookdorpjes. Ik ben inmiddels de Westelijke Sahara binnen gereden, en de regering poogt op diverse manieren een migratie van noorderlingen op gang te brengen. Het is een tactiek die bijvoorbeeld ook in China en Indonesië ingezet wordt. In de Westelijke Sahara is de prijs van brandstof lager. Diesel kost niet langer 80 eurocent, maar 50. En er zijn dorpjes verschenen, compleet met huizen, moskee, school en een kazerne. Het is me nog niet duidelijk waarom er amper iemand woont. Zo lijken de vissers zich te behelpen met oude caravans of een krottenwijk.

Tussen Tarfaya en Laâyoune is niets te koop, en ik leef vandaag op slokjes cola, teugen water, mandarijntjes en bananenschuimpjes. De rit verloopt evenwel zeer voorspoedig en zeven kilometer voor de stad gooi ik er zelfs nog even een eindsprint uit. Vanaf een spoor uit de woestijn is er namelijk een fietser opgedoken die maar wat graag een babbeltje wil maken. Dat kan, maar dan moet je wel eerst deze oude man het snot voor de ogen kunnen rijden. Na een vijftal kilometers en met een hartslag van 150 geeft hij er de brui aan. You are not worthy!

Mijn lichaam lijkt op een diesel. In de ochtend gaat het vaak wat stroefjes, en pas na een uur of vier ben ik helemaal warm gedraaid. Tot in alle haarvaten is het bloed goed gaan stromen, en het zijn de uren waarin ik veel inspanning kan leveren zonder daarvoor een tol te betalen. Prestaties waar je je als 46-jarige niet voor hoeft te schamen. Hoeveel fysieke inspanning moet ik straks naast het bestaan als kantoorknakker leveren om dit vast te houden?

Laâyoune is een grote stad met een duidelijk militair stempel. Om keurig half zes rijd ik de triomfboog onderdoor, die bol blijkt te staan van liefdesverklaringen. Hoewel aanvankelijk erg aangeharkt blijkt de binnenstad rommeliger en de stemming op straat niet altijd zo vriendelijk als ik gewend ben. De jeugdherberg weet ik niet te traceren en hotels zijn evenmin dik gezaaid. Aldus strijk ik neer in het duurste hotel van de stad, waar de ligfiets geparkeerd staat tussen de Toyota Landcruisers van de Verenigde Naties. Een luxe kamer kost er 55 euri, maar er is sprake van een flinke promotionele korting en – na alsnog een bedenkelijke blik mijnerzijds – een gratis ontbijt.

In mijn koelkast staat twee en een halve liter melk en na een weldadig warm bad en een gegrilde halve haan ben ik alweer helemaal hersteld van de dagelijkse vermoeienis. Spendeer de avond met onderzoek op het internet over accommodaties in de woestenij en het verkrijgen van een extensie op mijn Mauritaanse visum. Ook lees ik het verhaal van Luc en Martine, twee Belgen die een camping in het zand zijn begonnen. Sterker, ik blijk er vanmiddag langs te zijn gereden. Maar, Martine kon er vermoedelijk minder goed tegen dan Luc, want op mijn foto is haar naam vervangen door die van Harida. Dat lijkt een trend die ik al vaker heb waargenomen: Europese mannen die hier wonen en aan een Marokkaanse vrouw blijven hangen. Opvallend dat dat hier getolereerd wordt, een duidelijke breuk met tradities in de andere islamitische landen die ik tot dusverre doorkruist heb.

Hoewel me morgen een lange dag wacht weet ik me niet los te rukken van de computer. Lig er pas om half twee in. Als ik morgen inderdaad 190 kilometers wil gaan rijden mag ik wel vroeg op pad gaan.

2011 11 20: De route

Track Length: 110.2km
Altitude Range: 106m (Min Height: 7m ~ Max Height: 113m)
Total Climb: 315m | Total Descent: 211m
Address: Tan-Tan, Tarfaya, Tan-Tan, Guelmim-Es Semara
Latitude: 27.9403167
Longitude: -12.9277875

Powered by GPSies.com · Developed by Bikes.org.uk

8 Responses to 2011 11 20 Laâyoune

  1. Oom Piet en tante Renée

    Gefeliciteerd Leo en dat zonder zandgebak met je verjaardag. Enfin het resultaat is duidelijk 97 kg.

    Goede vlucht terug en fiets je van Schiphol naar huis ?, maar dan wel via de afsluitdijk, want voor jou is dat een ommetje van niks.

    Tot in Berghem..

    Oom Piet en tante Renée

  2. margreet

    Hoi Leo,

    Gefeliciteerd! Een ongelooflijk stoere prestatie!!
    Ook voor jou hele fijne feestdagen gewenst, waar en met wie je die ook viert.
    Jouw uitdaging zit er (voorlopig) weer op, de mijne gaat beginnen, want in februari ga ik starten met een nieuwe baan en ga Nijha verlaten. Spannend, maar ook leuk! Wie weet zien we elkaar nog even bij Nijha..
    Voor jou hoop ik dat 2012 een “slank” jaar blijft, maar vooral onvergetelijk, mooi en gezond!

    Goeie reis terug,

    Margreet

  3. schoonzusje RENATE

    LEO,

    Ik ben enorm trots op je!!
    Je hebt het weer gehaald. Niet dat ik daar aan twijfelde, maar toch.
    Dank voor je leuke verhaaltjes, er schuilt een schrijver in je!
    Alvast een MERRIE KRISMUS, en ik hoop dat ik je in het nieuwe jaar weer zie.
    Een goede reis terug.

    ** Renate **

  4. Harm

    Hallo Leo!

    Wat goed dat je het hebt gehaald, gefeliciteerd met deze prestatie!
    Wens je goede kerstdagen en alvast een goed en gezond 2012!

    Groeten,

    Harm

  5. Corine

    Geweldig dat je je doel hebt bereikt. Wat een avontuur en wat een prestatie.
    Goede thuisreis gewenst en hele fijne feestdagen!

  6. hans en jozien

    Welkom weer thuis Leo ,een reis om trots op te zijn en een plezier om
    je reisverslagen te lezen!!
    Fijne feestdagen en voor het komende jaar……….al het goede!!!!

    Groeten Hans en Jozien

  7. Ko en Anouk

    Leo, je bent een echte doorzetter en knap dat je Dakar gehaald hebt op je ligfiets! Dat er van de 97 kg nog 97 kg resteren snap ik niet helemaal! Schrijffoutje, weegschaaltje kapot of iets anders? Je zult toch wel de nodige kilo’s zijn afgevallen na ruim 8000 km trappen. Niet dat je buikspieren er nu uit zien als een six-pack, maar die dikke beertender zal toch wel verdwenen zijn……………..

    PS: Ook de hartelijke groeten van Leo de Haas (Blik op de weg)

    Ko en Anouk

  8. Ko en Anouk

    Leo,

    Hopelijk heeft het verlies aan kilo’s niet in je bovenkamer plaats gevonden…………………..

    http://www.kpnvandaag.nl/#news/Gezond/anp-291211-032/Hersenen_krimpen_door_fastfood

    Ko en Anouk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *