2011 11 23 Dakhla

Posted by on 23 november 2011

Datum

wo.23.nov.11

Bestemming

Dakhla (MA)

Hoogte

10 m

Route

Echtoucan, Dakhla.

Dagscore

Afstand

Rijtijd

Snelheden

Hoogte

Lichaam

Dag

Totaal

Dag

Effectief

Gem.

Gem. (eff.)

Max

Hoogtemeters

Gem. Hartslag

Max

Calorieën

197

6.606

9:41

8:03

20,3

24,2

58

1003

117

155

8904

 

Was het niet het klapperen van de tent die me een matige nachtrust bezorgt dan is het wel de dalende temperatuur. Ze zakt tot 13 graden en wanneer de zon even na negenen opkomt duurt het nog een uur voordat mijn bloed ontdooit is. Mm. Voor een vroege start kun je beter in een hotel liggen.

Meer slecht nieuws bij een inspectie van de fiets: In het voorwiel zijn liefst drie spaken geknapt. Ik controleer de spanning van de spaken en stel vast dat die in het voorwiel aanmerkelijk lager is dan bij het achterwiel. Te slappe spaken zijn vaak een oorzaak van problemen omdat bij elke omwenteling de spaak wat beweegt, waarna metaalmoeheid inzet. Een goede fietspomp en geduld heb ik nu nodig om het drama niet groter te doen worden.

Om elf uur sleep ik de fiets over het halfzachte zand terug naar de hoofdweg. De wind lijkt gedraaid naar het noorden en blaast me af en toe in het gezicht. Op dit vroege uur is het koud en houdt de regenjas me warm. Na 25 kilometers is er het beloofde service station, al had alleen ‘station’ ook volstaan. Ondanks aanprijzingen van eau en air is er geen stromend water, en de compressor op vakantie. Het personeel, bestaande uit een ouderling bijgestaan door jonge knullen, is zelf nog bezig te ontwaken. Na tien minuten wachten op een omeletje met een potje thee zie ik mijn ober inmiddels zelf plaatsnemen achter de thee. Oja, bestel even opnieuw bij de collega’s.

Dit is geen plaats om kostbare tijd te gaan verspelen. Buiten spreekt een bijrijder van een juist geparkeerde vrachtwagen me aan. Ze hebben me eerder zien fietsen rond Tiznit. Wel, tot straks dan en weg ben ik. Was het landschap aanvankelijk rots- en heuvelachtig, de rest van de dag is ze vlak en zanderig. Nu de wind weer in mijn rug waait weet ik de snelheid weer op te krikken tot 25, onderwijl gespannen luisterend naar nieuwe spaakbreuken op dit rammelasfalt.

In de namiddag stop ik bij de oude Mercedes-bus van twee jonge Oostenrijkers. Het asfalt lijkt ook hun mobiele degelijkheid te tarten, en naast water lekt de bus nu ook wat olie. Ze hebben twee weken in Mauritanië doorgebracht en ondermeer naar de uithoek Nema gereden. Dat zijn me enorme afstanden, die je ook nog eens allemaal twee keer kunt afleggen bij gebrek aan alternatieve routes.

Ik heb er de hele middag over na mogen denken. Rijd ik bij de Dakhla-afslag rechtdoor, of buig ik af naar de stad op het schiereiland? Had ik geen spakenprobleem gekend dan was de keuze eenvoudig. Vandaag doorrijden tot het service station van El Argoub, morgen tot aan een vermeend hotel nog eens 200 kilometer verderop zodat ik de 25e de grens over kan steken. Dat geeft me vijf en een halve dag voor het afleggen van 700 kilometers. Als de voortgang stokt laat ik me rijden tot de grensovergang met Senegal. Grootste bezwaar: Als de komende service stations ook geen compressor hebben mag ik honderden kilometers afleggen met hooguit drie bar in het voorwiel.

Wel, liever geen half werk, en aldus buig ik op de rotonde op de splitsing af naar rechts. Dat geeft bepaald een onbevredigend gevoel, niet in de laatste plaats omdat ik deze 40 kilometers twee keer zal moeten rijden. Met een harde tegenwind kost me dat zeker drie uur. Daarnaast moet ik weer wat hoogte overwinnen, en lopen er een drietal agressieve herdershonden rond die me heuvelop en tegen de wind in veel last kunnen gaan geven.

Het contrast kan nauwelijks scherper. Niet alleen is de afdaling naar het schiereiland van grote schoonheid, ook ontwaar ik vele kite surfers op het water. Een paar kilometers verderop staat een half dorp aan glimmende campers, waar jonge en sportieve mensen zich ’s avonds tegoed doen aan allerhande levensgeneugten. Zijn ze zich ervan bewust dat slechts even verderop fietsers creperen op een weg zonder faciliteiten en met een harde tegenwind?

Dakhla is een wat suffig stadje, maar de ligging is prachtig. Aan het einde van het schiereiland is ze aan drie zijden omringd met strand, en dat lijkt een grote aantrekkingskracht te hebben op Europeanen. Met die gestage toeristenstroom is onderhandelen bij het hotel zinloos, al ben ik blij überhaupt voor het donker binnen te zijn. Liefst 371 dirhammen kost mijn optrekje, maar het bad is weldadig, net als het hebben van elektriciteit, stromend water en WiFi. Wat een uiterste.

Met het late uur en de lange dag blijkt het lijf bekaf. Ik zal mijn voortzetting uitstellen tot vrijdag, opdat ik de rust kan nemen voor een goede reparatie en wat bij kan schrijven. Dat is hoognodig. Lig er, te moe voor het scoren van avondeten, om half elf in. Een bed met krakend witte lakens. Och, wat een genoegen.

2011 11 23: De route

Track Length: 197.3km
Altitude Range: 180m (Min Height: -45m ~ Max Height: 135m)
Total Climb: 425m | Total Descent: 503m
Address: Chtoukane, Boujdour, Laâyoune-Boujdour-Sakia El Hamra
Latitude: 24.8443575
Longitude: -14.8473968

Powered by GPSies.com · Developed by Bikes.org.uk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *